تاریخچه ی محلات تبریز

محله ای بزرگ و طولانی است، به مغرب جنوبی شهر افتاده، نزديک یه

 فرسنگی (يک فرسنگ درازای اين کوی است) اين محله از شمال به

 قره آغاج، از جنوب به شمال کوی شهريار، از مشرق به گجيل و از

 مغرب به آخونی ختم می شود. يک کوچه پهن در وسط محله وجود

 دارد که سرتاسر از شرق به غرب آن کشيده شده و کوچه های فرعی

 بسياری از آن منشعب هستند. در جريان انقلاب مشروطيت اهالی اين

 محل از طرفداران مشروطيت بودند. ميان اصلی آن مقابل مسجد

 مير محمد واقع بوده . نادر ميرزا آن را همه آباد ديده است. همچنين

 آن را دارای قنواتی می داند مانند "قنات علی اکبر" و قنات کرشخونی .

طبق اظهارات ريش سفيدان محل نام کوچه باغ بی ربط با وجود باغات

 مختلف در اين کوی نيست لذا به راحتی می توان گفت که در ايام

نه چندان دور اطراف اين کوی تماما" مملو از باغ و بستان بود. اين

 محل در سابق ظاهرا" جزء محله نوبر به شمار می رفت.

نادر ميرزا درباره اين محل چنين می نويسد :

محله ای است بزرگ و طولانی به مغرب جنوبی شهر نزديک یه فرسنگی

 درازای اين کوی است برزن ها دارد همه آباد. اين کوی سراسر بساتين

 زر و ديگر فواکه است کدخدای اين کوی و کوی درب سرد

( درب گجيل) حاج ميرزا نصيرحاج ميرزا نصيرخان است.